Go with the 'flow'...

En opeens zag zij het licht, onze minister van Onderwijs. Ze keek naar een (wat deze dan ook zegt) ranking, ziet dat het ‘Feyenoord’ van het onderwijs in de wereld aan het worden is en raakt dan in paniek! Ineens lijkt de minister te gaan luisteren. Ja, want al jaren komen uit verschillende hoeken geluiden dat de veranderingen jaren geleden het onderwijs niet bepaald duidelijker en effectiever gemaakt hebben.

En daar gaan we weer. Zoals de economie op en neer gaat, fluctueert ook het onderwijs. ‘Go with the flow’ is een must, maar wil nog niet direct zeggen dat wat leerkrachten moeten (!!) doen ook daadwerkelijk het beste is voor iedere leerling.

Leerkrachten waren daar trouwens allang zelf achter gekomen! Zo zijn er zelfs al bijvoorbeeld scholen die de ‘oude’ MAVO weer hebben ingevoerd. Die ‘flow’ is dus maar betrekkelijk.


Belangrijk is dat die leerkrachten altijd vertrouwen in zichzelf en in elkaar zijn blijven houden. In plaats van bezuinigingen zouden leerkrachten juist beloond dienen te worden. En dat hoeft echt niet altijd alleen maar in geld. En daarbij...zijn de onderwijs uitgaven de afgelopen jaren niet juist gestegen? (Bron grafiek)

Het gaat om de autonomie en de verantwoordelijkheid van leerkrachten. Over het 'aanzien' van de beroepsgroep, over het 'trots' kunnen zijn op je vak!

Dat hebben ze in Finland goed begrepen.

Daar waar in centraal Europa iedereen zich druk maakt om de euro, blijft het in Scandinavië ‘angstvallig’ stil. Daar ligt de focus namelijk op het welbevinden van de individuele leerling!

En daarbij: het onderwijs daar is (op dit moment) het beste van Europa! Als Nederland zichzelf nu eens coöperatief op zou kunnen stellen, zouden zij kunnen leren van wat daar werkt... Een cultuur is niet te kopiëren, dat is bouwen aan een (ecologische) visie voor op de lange termijn! Het beleid van 'iedere 4 jaar' zet GEEN zoden aan de dijk...

Terug naar Finland:
Als eerste is het opleidingsniveau beduidend hoger dan hier in Nederland. Kennis van didactiek en pedagogiek is ontzettend belangrijk! Tegenwoordig komen daar de diagnoses ook nog eens bij. Iedereen schijnt te weten wat beter is voor de ander... In Amerika heb je een prachtig voorbeeld waar meerdere hoog opgeleide leerkrachten een groep met kinderen met verschillende diagnoses draaien. Alleen met voldoende kennis (incl. leren van en met leerlingen) is het mogelijk een lat hoog te leggen. Verder kijken dan de 'onmogelijkheid' en/of 'problematiek'!

In Finland ligt de nadruk meer op rekenen en taal en toch is het anders dan in ons land. Spelenderwijs maken kinderen al vroegtijdig kennis met breuken en vermenigvuldigen. 

De Nederlandse lokalen liggen vaak bomvol met hulpmiddelen en methodes terwijl in Finland met een minimaal aantal aan hulpmiddelen wordt ge-'educeerd'. Er wordt met concreet materiaal een bijdrage geleverd aan de begripsvorming.

Ook het gehele pedagogisch klimaat op scholen in Scandivavië hebben een totaal ander karakter. Zo is daar er jaren geleden bekend geworden dat masseren helpt tegen pesten op school.


En de wijze van communiceren en het geven van feedback is beduidend anders. Leerlingen laten elkaar hun werk zien en beoordelen. Leerlingen, maar ook de leerkracht, reageren op dat wat gemaakt is en stellen vragen. Dit gebeurt altijd op een positieve, opbouwende manier. Zo leren kinderen al omgaan met kritiek, zonder dat zij zich direct aangevallen (hoeven te) voelen. Deze manier van werken is natuurlijk wel zeer intensief (en er is toch veel minder onderwijstijd), maar de opbrengst is des te groter. Leerlingen worden gemotiveerd om van elkaar te leren.

Een belangrijk onderdeel om rust en sfeer te creëren binnen scholen is het stellen van duidelijke regels en afspraken. Op Finse scholen zijn schoolbrede, goed overdachte gedragsregels samengesteld in consent met de gehele 'community'. In alle klassen en alle andere ruimtes van de school gelden deze regels en afspreken. Het corrigeren gebeurt niet op een directe manier maar door het stellen van de juiste vragen! Hierdoor wordt relevante, individuele voorkennis gebruikt om het kind aan te zetten tot het creatief denken en oplossingsgericht handelen naar een geschikte oplossing.

Onze eigen Marja...op zoek naar de stal, samen met de 'drie wijzen' van Nederlands, Engels en Wiskunde. Wel is te hopen dat het onderwijs dat nu ‘weer’ geboren gaat worden wat langer stand gaat houden.

Let’s keep it simple, laat je inspireren door bijvoorbeeld Scandivaië en neem over wat werkt!!

Digitaal emoties herkennen

Applicaties voor op je telefoon gaf een nieuwe dimensie aan de ondersteuning voor mensen met autisme

In Nederland is de app SociaalOpStap uit! De app is ontwikkeld om mensen met autisme te helpen in (voor de individu) sociaal lastige situaties. En is GRATIS! ;)

Het kan bijvoorbeeld zijn dat je moeite hebt met sociale interacties of de te nemen stappenplannen worden moeilijk geïnternaliseerd. Het is dan mogelijk om je eigen individuele stappenplan te maken. Zo wordt het duidelijk welke stappen je dient te nemen. Via de app en de computer bouw je in een handomdraai een stappenplan en wordt deze direct gesynchroniseerd.

Niet alleen in sociale situaties is de app in te zetten. Ook bij het maken van huiswerk of het doorlopen van een studieplan kan de app bijzonder handig zijn.

In de komende jaren zullen zeel stappenplannen worden toegevoegd! *edit: Ook het Brederocollege gebruikt het.

SociaalOpStap is een goede app, echter gaan de ontwikkelingen op het gebied van multimedia gewoon door. Zo wonnen twee tieners uit Oregon de hoofdprijs in de 2010 competitie ‘Siemens in Math, Science & Technology’ voor het maken van software om emoties te kunnen herkennen in gesproken communicatie. 

Aan het programma is een database toegevoegd van bijna 20.000 bestanden om onderscheid te kunnen maken tussen vijf type ‘emoties’: boos, blij/gelukkig, verveeld/neutraal, verdrietig en angstig. Er zijn natuurlijk veel meer emoties, maar een start is gemaakt. Nu nog een app variant voor op je Iphone/android om sarcasme bij je baas te constateren...!?

Ben je geen echt mens dan?

'Een echt mens' is de titel van de prachtige, maar ook confronterende autobiografie van Gunilla Gerland. Gunilla is een hoog functionerende vrouw met autisme die op een verrassende wijze haar levensverhaal beschrijft, tot kort nadat bij haar autisme werd gediagnostiseerd. Tot in de detail neemt ze je mee in haar zoektocht, word je heen en weer geslingerd in haar gedachten, laat ze je ervaren en zelfs voelen hoe haar leven met autisme stuit op blokkades, onmacht, onbegrip, disbalans, frustraties en negatieve gevoelens. Het wordt een waar gevecht tegen/voor haar centrale vraag en zoektocht naar een leefbaar leven.

Het boek zet aan tot denken en maakt duidelijk dat autisme een eigen manier van communiceren behoeft, waarbij het aangeeft dat we als mensen te snel, te individueel en te materialistisch denken en niet de tijd nemen om te luisteren. Autisme zegt: “Stop!” Autisme zegt: “Luister naar me, ik heb een vraag!” Autisme zegt: “Kijk verder dan mijn gedrag. Zie wat ik eigenlijk wil zeggen!” Autisme is een andere manier van communiceren èn leven!


Dit boek is een 'must read' voor eigenlijk iedereen, maar ook vooral diegene die met mensen met een vorm autisme werken. Het kan een eerste aanzet zijn om verder de kijken dan gedrag. Al snel wordt in het boek duidelijk dat het verplaatsen in een persoon met autisme ontzettend moeilijk is, zeker als we niet de rust en moeite nemen om de persoon met autisme te begrijpen. Het begint met het (verder) kijken en luisteren naar de signalen die worden afgegeven. Het boek fungeert als spiegel en maakt duidelijk hoe makkelijk we mensen uitsluiten en in hokjes plaatsen die regelmatig de verkeerde zijn!

Het eigen handelen van neurotypische, maar ook de context van de situatie en prikkels die worden waargenomen, bepalen voor een groot gedeelte of een persoon met autisme goed kan functioneren. Het vraagt een aanpassing en niet automatisch van de persoon met autisme zelf! We zijn ons daar te weinig van bewust. Laten we vol geduld en respect gaan luisteren wat mensen met autisme ons te vertellen hebben en laat je versteld doen staan!

Een volledige beschouwing (pdf)

ik ook


Kan niet anders zeggen dat Yo, También een zeer verrassende en integrerende film is! De film is erg sterk en zet aan tot nadenken, zowel voor het maatschappelijk debat alswel voor eigen reflectie. Duidelijk wordt hoe snel je eigenlijk mensen met wat voor handicap dan ook uitsluit.

De film zet heel duidelijk de volgende vragen centraal: wat is normaal, wie is normaal, wanneer ben je normaal, waarom kijken we zo anders naar mensen met een handicap, waarom behandelen we mensen met een handicap alsof het kinderen zijn en hoe treurig is het als je een handicap hebt en anders behandeld wordt?


We vullen veel te veel en veel te snel dingen in voor kinderen en volwassenen met verstandelijke beperking. Laten we verder kijken dan gedrag en uiterlijk. Ook in het dagelijks leven vinden we mensen mooi of lelijk, maar dat wil niet zeggen dat wat ze te vertellen hebben ook mooi of lelijk is. Laten we goed kijken en luisteren, voor we (veel te snel) een mening/vooroordeel vormen!!

cluster 4 scholen puilen uit, terwijl 'we' weten hoe het moet!?

Met een discutabele titel "Scholen voor lastige kinderen puilen uit" schreef de Trouw 16/10/10 "Scholen voor kinderen met ernstige gedrags- of psychiatrische problemen zitten overvol. In klassen zitten meer kinderen dan de landelijke norm toestaat en in zeker twee provincies zitten leerlingen thuis wegens ruimtegebrek op de zogeheten cluster 4-scholen." En de reden? "...reden onduidelijk.." Huh!? Is dat zo?

Het kan namelijk ook goed gaan, lees hier In dit stuk staat echter niet veel meer dan dat 'we' al weten (buiten de bijbelse kreten/behoeften)...!

Als leerlingen met autisme het binnen het regulier onderwijs wel degelijk kunnen redden, wat doen scholen/leerkrachten dan niet goed? Of anders gezegd, wat kan beter? Ik begrijp dat het een complex geheel is; maar zoveel wetenschappelijke onderzoeken, zoveel werkgroepen, zoveel geld dat naar scholen gaat (onderwijsuitgaven zijn verdubbeld!) en het dan nog niet weten?

Misschien zitten klassen overvol, waardoor veiligheid, duidelijkheid & structuur niet geboden kan worden. Ook inclusief (voorbij 'passend') onderwijs is (nog) niet mogelijk, daar waar het 'probleem' juist om een andere manier van denken vraagt. Passend onderwijs past het onderwijs aan op de behoefte van het kind. Hoe is het met het 'rugzakje' verlopen? De visie van inclusief onderwijs is nadenken over hoe een leerling met extra onderwijs/zorgbehoeften ingesloten kan worden binnen welke onderwijssetting dan ook, het liefst zo dicht mogelijk bij de leefwereld van een kind.

En vergeet ook niet dat leerkrachttaken uitpuilen (lees: alle vakken geven op het VSO, dus lessen voorbereiden, oudercontacten, contacten met externe betrokkenen, vergaderingen, werkgroepen, handelingsplannen/groepsplannen (her)schrijven en ga zo maar door). De leerkracht heeft niet de tijd om zijn/haar eigen attitude/houding aan te passen op dat wat het kind werkelijk nodig heeft!
En wat is er eerst, het kip of het ei? Maar verwachtingen/werkwijze/aanpak werkvloer en top matchen binnen grote organisaties niet, nog los van HR vs 'rat'-denken. Vanuit het medisch model denken wordt vertrokken en kent hierdoor een duidelijke splitsing in mindset

Recentelijk zijn er nog onderzoeken geweest over intimidatie van schoolbesturen (bron: Beter Onderwijs Nederland) & heeft de SP een onderzoek gedaan waaruit duidelijk werd hoe perfectionistisch/onzeker leerkrachten zijn. Ow, en laten we de aankomende bezuinigingen niet vergeten...!?!