Van binnenband naar relatie!

Vlak voor de pauze spraken twee leerlingen mij aan. "Meneer, mogen wij in de pauze even met u praten?" Natuurlijk! Er moet altijd ruimte zijn om met leerlingen te praten. De bel ging, leerlingen liepen het lokaal uit naar buiten en alleen deze twee leerlingen bleven zitten. Doorgaans waren zij niet zo rustig als nu. Hadden ze een conflict met elkaar? Ik pakte mijn kladblok om aantekeningen te maken, schoof een stoel tussen hen in en ging zitten. "Wij willen u iets geven!" 'Flabbergasted' schudde ik wat mijn hoofd. Mij wat geven? Ik was verrast en benieuwd...

"Wij willen u graag iedere week een stukje binnenband geven omdat wij graag met u een band willen opbouwen! Aan het einde van het jaar plakken we dan alle stukken aan elkaar zodat de band rond is." Het raakte me, te meer omdat ik pas een aantal weken in deze groep gestart was. Een bijzonder en een groots gebaar dat me zei dat de weg die we met elkaar waren ingeslagen de juiste was. Deze leerlingen hadden haarfijn door waar het om gaat: verbinding en het aangaan van relaties!

Aan het einde van het schooljaar, op de allerlaatste dag voor de zomervakantie, was het dan zover. De samen gespaarde stukken band zouden we met z'n drieën gaan plakken. De ducktape lag 's ochtends al klaar. Een bijzonder en emotioneel moment. We wisten alle drie dat als de band geplakt zou zijn het moment van afscheid en loslaten daar was...een nieuw hoofdstuk, een nieuw begin. Twee leerlingen die zich hebben kunnen, willen en bovenal durven ontwikkelen!! Als leerkracht en mens was het fantastisch om hun groei te mogen zien en begeleiden. Een eer! Iedere dag van stapje naar stap. Eerst voorzichtig, aftasten, zoeken van veiligheid, vinden, het groeien van vertrouwen en ja, jullie mochten ontwikkelen en deden dat vooral door jezelf te zijn! Ik hoop (en heb veel vertrouwen) dat jullie blijven stappen, op weg naar jullie droom!

Bedankt, helden!

OPSTELten over vuurwerk



Tijdens het NOS journaal van gister was Ivo Opstelten te horen over de afname van incidenten rondom de jaarwisseling. Een positieve reactie bleef echter uit... Mijn grote vraag is of de Minister van Veiligheid en Justitie met deze houding diegene bereikt die het betreft?!

Voor mij heeft een minister, ofwel de gehele politiek, een voorbeeldfunctie! Dat betekent dat juist ook het positieve benoemd MOET worden! Het werkt mee aan een open ‘mindset’ rondom begripsvorming, intermenselijke relaties, incidenten, mediabeeld en ga zo maar door. Wat er wordt vergeten is dat mensen ook graag horen dat het goed is gegaan, het zogenaamde ‘compliment’. Hoe vaak wordt dit niet vergeten? Het is bekend dat tegenover een negatieve ervaring en/of opmerking vier tot zeven positieve ervaringen/opmerkingen dienen te staan. Dus positief loopt vaak al automatisch achter op negatief... En daar waar goed voorbeeld goed volgen betekent, lijkt mij dit optreden van minister Opstelten een valse start van 2013.

Maar niet getreurd, Ivo, het komt helemaal goed, ik heb er vertrouwen in! Zoals je misschien weet speel ik in een bandje en daar is het een soort van ‘ongeschreven regel’ dat wanneer je het niet eens bent met een akkoordenschema, solo, drumriff of welke baslijn dan ook, dat je uitlegt wat maakt dat het je niet kan bekoren. Dit is stap 1. En ow, dat gebeurt eigenlijk altijd wel met wederzijds respect! Iets is namelijk niet voor niets verzonnen en je bent een band met elkaar aangegaan. Dus Ivo, misschien is het slim om eerst uit te leggen wat u nu precies inhoudelijk stoort, mist en graag anders had willen zien tijdens de jaarwisseling. Uw eerste pluspunten heeft u dan al te pakken! En natuurlijk is iedereen het met u eens, “ieder incident is er één te veel!”

Wanneer is uitgelegd dat een schema, solo, drumriff of baslijn niet of minder goed aansluit op dat wat verzonnen is, ligt het in het verlengde dat er met een alternatief gekomen wordt. Let op Ivo, hier kunnen dus heel veel pluspunten verdiend worden! Een nummer is doorgaans niet in één enkele sessie of repetitie geschreven. Het is een creatief proces waarbij meerdere bandleden van invloed zijn, best complex soms. Ik begrijp dus heel goed dat wanneer je een land bestuurt, je te maken hebt met heel veel mensen, wetten, protocollen en dat dit dus best een ingewikkeld geheel is! Ja, ieder incident is er één te veel, en toch, van 110 naar 74 is een vooruitgang, niet? En dat er misschien andere variabelen als het weer, drugs, alcohol, peer druk kunnen meespelen, laten we hier even buiten beschouwing, dat komt later. Waar ik heen wil is: het alternatief! Wat gaat het alternatief worden, Ivo? Meer straf? Harder optreden? Meer ME op straat? Een vuurwerkverbod? Geen alcohol en drugs onder de…21?

De grote vraag is dat de ‘toon’ moet zijn!? Het klinkt mij allemaal wat vals in mijn oren! Ik kan ook wel uitleggen waarom: het opvoeden van mensen is complexer dan het afschrikken door te straffen, bij regels zijn er altijd mensen die de grens opzoeken en erover gaan, en daarnaast, het is mij niet precies duidelijk wat deze mensen precies drijft om agressie tegen hulpverleners te gebruiken. Ik zou me minder laten leiden door de cijfers en op zoek gaan naar de werkelijke reden van minstens de helft van de 74 incidenten. Vervolgens kunt u verder bouwen aan constructief beleid. Dus Den Haag uit, het land in en de ‘daders’ interviewen! Geef hen een stem, dan kunt u direct uw beleid toetsen in de praktijk.

Het lijkt mij een mooie uitdaging, en u? Laten we er een opdrachtje aan koppelen: over twee weken een OPSTEL van TENminste 40 pagina’s met een duidelijke stelling, uw hypotheses, de interviews met argumenten, analyses belicht vanuit verschillende bronnen, variabelen, oorzaken en theorieën én vooral de OPLOSSINGEN! Tip: denk ook eens aan herstelrecht, misschien een leuke om mee te nemen in uw conclusies… En na beoordeling pas de media in, dan gaat het zeker klinken!

Op de lijn van twijfel en verwonderen



De afgelopen twee dagen heb ik stilgestaan bij het jaar 2012. Tijdens mijn overdenkingen en de vragen; 'wat heeft mij 2012 gebracht', 'wat neem ik mee' en 'wat drijft mij nu werkelijk' werd het mij wederom duidelijk dat mijn hart sneller (gaat) klop(pen)t van dingen die er voor mij écht toe doen! Een inkoppertje: in 2013 mijn hart blijven volgen! Echter weet ik ook dat ik me op momenten erg eenzaam heb gevoeld. Het wordt tijd om daar afscheid van te nemen! Mijn top 3:

Minder piekeren en twijfelen! Dit jaar heb ik me nog te veel laten leiden door mijn omgeving, daar waar ik (onbewust) al wel wist welke kant ik op (zou) wil(len). Het was (en is) een bijzonder leerproces, met even bijzondere leermeesters! In 2013 loop ik verder op de ingeslagen weg. De focus op dat wat mij werkelijk drijft, mijn visie op onderwijs en in het bijzonder dat van leerlingen die anders leren! Ik ga loslaten van dat wat niet werkt, ook als dat andere en nieuwe paden tot gevolg heeft...doen, actie en lef als sleutelwoorden!

Minder ‘ja’ zeggen! In het verlengde op het bovenstaande hoort ook de durf om ‘nee’ te zeggen. Dat vind ik moeilijk omdat er zoveel mooie en gave dingen gebeuren. Het afgelopen jaar is mij echter duidelijk geworden dat juist door ideeën te trechteren er mooie initiatieven kunnen ontstaan. En dat zijn juist die momenten die het terugkijken op 2012 kleur geven!

Minder energie naar ‘binnen de lijntjes’! Als ik mijn eigen kinderen zie spelen, vrij in hun spel, alles kan, alles mag en vooral niet binnen de lijntjes blijven dan zie ik waar het écht te beleven is! Met ze spelen maakt dit besef alleen maar groter. Het draait om de wereld buiten regels en protocollen. Ik ga stoppen met ‘bewijzen’ dat het ook anders kan en mijn energie gebruiken voor 'buiten de lijntjes'! Nieuwe wegen, op avontuur! Never stop playing and never stop wondering! Wordt vervolgd...