Is er een juiste vraag?

Vijf weken op school en bijna iedere dag minimaal één keer naar de achtervang, onze Time Out. Het niet kunnen functioneren in de groep is reden voor het dagelijks uitstapje. Wat zou dit met de mindset van een leerling doen? Wat zegt dit over zijn welbevinden? Voelt hij zich welkom in de groep, bij zijn medeleerlingen en op school? Hoe is de relatie met de leerkracht en hoe verloopt de communicatie? Als hij bijna iedere dag ontglipt, vraagt dit een pedagogische uitdaging. Ik zoek de dialoog.
"Het lukt me bij hem niet om de juiste vraag te stellen..."
Een pijnlijke constatering. Edoch, de moed zich kwetsbaar op te stellen maakt de duidelijke hulpvraag van de leerkracht tot een bewustwording. De onmacht groeit. De verbinding met Michael is verder weg dan ooit. Samen staan zij voor een opdracht. Beide met hetzelfde verlangen; inzicht op en vertrouwen in hun eigen kunnen. Samen elkaar iets leren. Hun (leer)kracht zien en accepteren te mogen zijn wie ze zijn. De sleutel zit ‘m in de relatie!
Als ik het lokaal binnen loop om de groep te voorzien van hun proefwerk wiskunde zie ik hem achter in de klas zitten, Michael. Te vaak in de achtervang verbleven en nu, als tussenstap, ondergebracht in een andere klas. 
Ik knipoog. Hij knikt terug. 
Wanneer het proefwerk is uitgedeeld en de leerlingen aan het werk zijn pak ik een pen en ga naast Michael zitten. Hij kijkt me afwachtend aan. Ik zie een proefwerkblad liggen waarop een dagrooster staat. Mijn eerste gedachte: niet meer welkom in de groep vandaag. 
Op de achterkant schrijf ik: 'Wat is er gebeurd waardoor je nu hier zit?'
"Ik had gister veel problemen!"
We zijn vertrokken. Ik teken een cirkel om 'problemen', een prachtig woord dat bij mij direct de vraag 'Wat dan?' oproept. Ik vraag het niet. Als een woordspin trek ik alleen lijnen. Ik weet en vertrouw dat hij mijn vraag wel voelt. 
Ik schuif het blad naar hem toe en aan het einde van de lijnen komen 'ik was veel kinderen aan het uitschelden', 'brutaal', 'door de gang lopen' en 'druk' te staan. Een mooie opbrengst, evenals zijn evaluatie én vanuit de ‘ik’ geschreven. Verantwoordelijkheid! 
Als stroomschema ga ik al vragend verder. Wat ik krijg is waardevolle informatie, zijn informatie!
Het ‘uitschelden’ zou zijn ontstaan toen twee leerlingen hem aan het knijpen waren geweest. Volgens hen was Michael te druk. De oorsprong van zijn gevoel ‘druk(te)’ kon hij niet goed beschrijven. Wel kon hij aangeven zich in een leeg lokaal veilig te voelen.
"Gewoon, als ik even alleen in een kamertje ben, bijvoorbeeld het muzieklokaal."
Als ik doorvraag komt er een duidelijke "Ja!" op de vraag of hij het alleen zijn als prettig ervaart. Is het veiligheid? De rust? Kan hij de vele impulsen en/of het overzicht in de klas reguleren? Vragen te over.
Zelfinzicht lijkt Michael verder te helpen. Bewustwording van de momenten waarop hij ‘druk’ ervaart. Hij weet al wat hij nodig heeft… Alleen in een lokaal is een mogelijkheid om tot rust te komen. Een afgeschermde werkplek, een kaart die hij kan laten zien aan de leerkracht zodat die weet dat hij druk is, observeren en noteren wanneer hij druk wordt zijn andere mogelijke oplossingen. De start is het eigen proces! Wil hij weten waardoor hij druk wordt?

Gehoord en gezien worden hoeft niet altijd verbaal. De signalen zijn non-verbaal vaak sterker. Even een knipoog. Vanuit daar een verwachting fluisteren, gebaren of een chat op papier!? Het vertrouwen geven en de veiligheid bieden waardoor een ogenschijnlijke afstand minimaal wordt. De verbinding aangaan. Voelen wat in het moment het juiste is om te doen. De vraag zal opborrelen. En dan het lef ‘m te stellen!?


Schrijven/tekenen werkt, altijd! Pak een A4, schrijf de vraag die je bezig houdt op en leg het blad op de tafel van de leerling. Het is al een reflectie op jezelf. Een uitnodiging te antwoorden. Alleen al het denken over de vraag is voldoende beweging. Door te vertrouwen dat het antwoord volgt geef je alle ruimte die nodig is het denken voelbaar te maken en over te gaan tot doen, het schrijven! Vervolgens nodigt het de ander uit tot vervolgacties en zo ben je samen in beweging…

Door met Michael de conversatie aan te gaan, door hem te bevragen en hem het gevoel te geven er volledig voor hem te zijn, kon ik de brug zijn tussen hem en de leerkracht. Nu is het aan mij om te vertrouwen dat de leerkracht van Michael het verder oppakt. Dat ze vanuit haar kracht gaat handelen en dat wanneer het niet lukt, ze zal komen met de vraag!


Deel 1: “Een glimlach in plaats van een correctie!
Deel 2: “Ik luister niet!

Oefenen

Soms maakt iets dat je ziet of hoort een bijzondere indruk. Soms maakt het iets los! Het zien van de volgende film gaf me de woorden voor mijn huidige proces...


The force!

Dat waar ik me jaren tegen heb verzet.
De angst. Het denken! Mijn denken...

Door blijven gaan. 
Meten aan (wat) anderen (vinden). 
Mezelf niet zien en gezien willen worden!?

De 'wat maakt'-vraag rondom awareness.
Er ontstaat bewustWORDing...stapje voor stapje...
Bewust(mogen)ZIJN (en) oefenen!
Ont-dekken.
Ont-wikkelen.
Ont-moeten...
...mijn pad!

Een peacefull en LIEFdevol leven.
Ruimte nemen om te zijn wie ik ben.
De rust. Bewijzen valt stil.
Mezelf zien, een ander nodigt uit hen te (mogen) ZIEn.
NieUw (of hét) LEVEN!? 

Het zekere weten loslaten.
Net als de angst.
Vertrouwen dat het zich in het moment ontvouwt!

Het is VOELbaar EN ik OEFEN...


(...en dan de twijfel om het te posten, het denken 'wat zouden anderen...' thnX Lee!)