The New

Tussen kerst en oud&nieuw er even tussenuit. Samen met mijn vrouw, vriendin, mijn meisje. Naar de stad waar ooit de basis werd gelegd. Precies tien jaar geleden, het najaar van 2004. In een brakke Ford Transit op weg naar Stockholm. We kenden elkaar net een week. Zagen elkaar echter al een jaar. De liefde voelde sterk en vertrouwd. Samen op avontuur, onze eigen ’24 uur met’. Met elkaar en een vegetarisch HARTige taart. 

Naar Stockholm om daar de indie-band Blackstrap op te halen. Nu samen zijn naar een witte stad.

Dit keer vliegen we. Twee uur in de lucht, een stuk sneller. Ook de temperatuur in Stockholm is anders. Toen ver boven nul, nu minus achttien.

Stockholm. Een heerlijke stad met een fijne energie, vriendelijke mensen en mooie plekken. Alleen al daar zijn is goed en rustgevend. 

In de tussentijd zijn we er vaker geweest. We weten de weg, kennen nog steeds niet iedere plek. De korte dagen zijn bijzonder, de cafeetjes snel gezocht. Lezen, schrijven en goede gesprekken. Kalibreren. De liefde voor elkaar ijken aan wat we voor elkaar voelen. Moeilijke tijden helen. Nieuwe inzichten versterken.

Als we de tweede dag het Moderna Museet binnen lopen valt mijn oog direct op een kunstwerk van Charles Ray. The New Beetle. Zo puur. Zo wit. Een kind spelend met een Kever. Die van Volkswagen.

Het waren de Herbie-films waarin ik de Volkswagen Kever leerde kennen. Een kever met een sterke eigen wil. Authentiek. Het nam zijn ruimte in en ging voor zijn doel. Net een kind, zo open. Ik genoot van die spelende eigen-wijsheid.

Als ik het kunstwerk zie denk ik ook aan het kleine beestje. De kwetsbare vleugels onder het schild. Vliegen. De jongen houdt deze Beetle aan de grond. Wat als het Herbie zou zijn?

Als kind speelde ik ook met auto’s. Dat moment dat ik in het gras lig voor ogen. Verwonderend kijken naar die kever op zijn rug. Trappelend weer grond onder zijn poten te voelen. Zo kwetsbaar. Zelfs met schild.

The New Beetle, de ‘volwassen’ versie van die oude Herbie-kever. Ik heb me altijd afgevraagd wat ik van deze transformatie vond. Weerstand was voelbaar. Ik was niet uitgespeeld.

Ik zie de jongen spelen met The New Beetle. Bekijk ‘m vanuit alle hoeken. Een jong kind dat speelt en leert volwassen te worden. De compositie raakt me. De openheid. Alles mag er zijn, in het pure van het wit. De kwetsbaarheid. Een eigen persoonlijkheid. Leren van het oude & nieuwe! Met liefde.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen