verRIJKEnde opVOEDING.

Al een tijd volg ik op sociale media de school van mijn kinderen. Het is prettig om als ouder up-to-date te blijven van welke activiteiten er zich binnen/buiten de school afspelen. Doorgaans ‘like’ ik. Afgelopen week een gevoel van ‘dislike’! Alleen, die knop bestaat niet. En enkel een like/dislike is ook zo nietszeggend.

Als Feie de school inloopt en doorgeeft dat hij eerst nog naar de tandarts gaat, vraagt zijn lerares dit ook door te geven bij de juf van de verrijkingsklas. Wachtend op mij in de deuropening meldt hij mij zijn eerstvolgende bestemming.

De juf loopt op mij af met de vraag hoe laat we een afspraak hebben. Zij zou met de groep op excursie gaan. Naar de McDonalds. Een rondleiding waar Feie dan nog bij aan zou kunnen sluiten. Like!

Wanneer ik Feie afzet na het tandartsbezoek is de rondleiding al in volle gang. Een prettige sfeer. Vragende kinderen. Verwonderde blikken.

’s Avonds valt mijn oog op een foto. Blije kinderen voor de McDonalds. Lachend, zwaaiend en het laatste slokje. Het bekertje uitknijpend. Tot op de laatste druppel geslaagd lijkt me!?

De eerste reactie onder de foto die ik lees verbaast me!

Dat vind ik jammer... Van wie komt dit initiatief?’

Deze opmerking kan natuurlijk vanalles betekenen. Van het jammer vinden niet te kunnen participeren tot het oordeel op de McDonalds. Ik ga uit van het eerste. Totdat ik verder lees… Mijn mond valt open. De honger vergaat me!

Ik heb van S. net geleerd dat McDonalds echt best gezond is!Terwijl de rest van de wereld juist steeds beter snapt dat het superslecht is. Misschien toch een misser, dit?
En een andere ouder post nog een link, de 14 ingrediënten van een frietje.

Oké, wat een uitstapje naar de Mac al niet kan losmaken. Ik verbaas me. Los van het oordeel op de ‘Mac’, vind ik het juist een positieve ontwikkeling dat een school de moeite neemt leerlingen de wereld te laten zien!

Ik weet nog goed dat we een jaar of acht geleden ontdekten dat er een traditionele vernieuwingsschool in onze wijk stond. Een Montessori-school. En laat Maria nu een sterk pedagogisch statement hebben gehad: ‘Help mij het zelf te doen!’

Parallel aan Maria Montessori leefde Janus Korczak, voor mij een pedagogiekheld. Als ik de reacties onder de foto zie staan, denk ik aan zijn statements: ‘we kunnen ons kind geen vrijheid geven, zolang we zelf geketend zijn’ en ‘uit angst voor de dood van het kind, ontnemen we hem vaak het leven’.

Statements die neigen naar zelfopvoeding, met de kanttekening dat je altijd een ander nodig hebt om te ont-wikkelen! En het toeval wil dat kinderen ouders/opvoeders hebben. Niet voor niets. Net als dat de school onderdeel is van het leven van een kind. opVOEDING als centrale rol in het leven van een kind. Opvoeding verrijkt. Net als excursies dat doen. Kinderen laten ontdekken. Details en het grote geheel leren (over)zien. Hen leren hun eigen plek in te nemen. Het zelf te doen!

Kinderen zijn kinderen, leven in het moment. Zij zijn (nog) niet bezig met oordelen. Hebben (nog) geen angsten over wat er in voedsel zit. Kinderen verwonderen. Bevragen ons. Leren langzaam en spelenderwijs de verantwoordelijkheid voor hun eigen leven te dragen.

Een MISser wordt gezegd. Ik weet het niet. Welke impact zou dit bezoek aan de McDonalds op de lange termijn hebben voor Feie? Ik ga er niet eens over nadenken!

Vroeger toen ik net zo oud als Feie was, gingen we tijdens een kinderfeestje naar de McDonalds. Toen nog de Mac met rood en geel. We kregen ook een rondleiding. En mochten daarna zelf hamburgers bakken.

Een avontuur!
Ik was niet bezig met waar het vlees van een hamburger vandaan kwam.

Mijn pedagogisch statement in deze context zou zijn: ‘Help en leer mij zelf te waarderen!’

Zelf ga ik niet met mijn kinderen naar de McDonalds. Een bewuste keuze. Legitimeren doe ik wanneer zij met de vraag komen! Tegelijkertijd leer ik hen gezond te leven. En bewust keuzes te maken. Waarom wel/geen vlees bijvoorbeeld. Een keus die zij uiteindelijk zelf mogen maken. Als zij die verantwoordelijkheid kunnen dragen.

Een McDonalds uitsluiten heeft weinig zin in mijn ogen. Hetzelfde willen we doen met roken, alcohol en drugs. En ik denk aan Korczak.

Ik wil mijn kinderen leren hoe zij hun plek innemen. Hoe zij sterk in de wereld kunnen staan. En dat wil ik samen met hen verkennen. Van en met elkaar leren! En daarin mogen de diversiteit van mensen en plekken op de wereld er zijn. School speelt een belangrijke rol. Er gaat niets boven samen opvoeden van kinderen. Samen onze kinderen verder brengen. Luisteren, volgen, spelen, ontdekken en open de wereld in. Educeren!

Wanneer we denken in ‘missers’ en oordelen, hoe leren kinderen dan zelf waarderen?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen