Angst en de witte krijtrots

Een weekend Engeland.
Samen.

(Ja, zonder ‘a’… En dat in het land waar je anders geleerd zou hebben.)

Over met de boot.
Een nacht in Duinkerken.
In de nieuwe ochtend naar Dover.

Al weken denk ik aan het rijden in Engeland. Aan het links rijden. In Nederland de kant van de tegenligger. Nu is die tegenligger mijn denken: de angst voor het onbekende! En de vraag die mij regelmatig in bedwang houdt: ‘kan ik dat wel?’

Na anderhalf/twee uur varen we de haven van Dover binnen. Mijn vrouw attendeert mij op de krijtwitte verticale rosten. Ik ken ze van de foto’s. Uit mijn ‘Stepping Stones’-handboek van de Engelse lessen. Ooit kreeg ik die lessen, nu geef ik ze zelf aan mijn leerlingen. Leerlingen die zich, net zoals ik toen, nog steeds afvragen waarom zij Engels moeten leren. Ja wereldtaal, ja vakantie en ja zoveel meer argumenten…

De witte rotsen op dat kleine plaatje uit mijn boek ooit, komen wel heel dichtbij wanneer we de boot uitrijden. Of ik het wel kan met dat links rijden is niet meer im frage, uuh is ‘to be out of question’!

Mijn onzekerheid heb ik in Nederland achtergelaten. Blijkt als ik laveer met het verkeer dat haar weg vervolgt. Ik had geen rekening gehouden met de andere weggebruikers. Dacht dat ik het alleen moest doen. Vanuit mijn onzekerheid mezelf vastdenken, dat enkel mijn onzekerheid voedt en in stand houdt.

En nu rijd ik aan de linkerkant. Alsof ik nooit anders gedaan heb rijden we een hevige regenstorm tegemoet. Alsof mijn spanning ontladen wordt door hevige onweersbuien. Spannend was het. Het autorijden stukken minder. Door de Engelse havenstadjes rijden we naar onze bestemming in Lympne.

In de dagen die volgen wisselen we het muziekfestival af met het verkennen van de streek. Typisch Engelse theehuizen doen we aan, evenals de nodige kastelen, kerken en oude (haven)steden.

Door de Pieter Post-landerijen denk ik terug aan die onzekerheid en vooral aan mijn angst van eerder. De keus die om het links rijden relatief ‘makkelijke’ los te laten en te vertrouwen op dat het me zou lukken door het te doen.

Op de dag van vertrek nog een paar uur in Dover rondkijken. Vastberaden die witte krijtrots op te gaan! Het deed me terugdenken aan de eerste keer dat ik door de Alpen reed. Indrukwekkend is het woord dat de lading redelijk dekt.

Het witte krijt contrasteert op mijn zwarte broek, op mijn zoektocht naar een mooie steen. Voor mijn kinderen. Om hen naast de plaatjes ook het krijt te laten voelen. Het krijt dat ooit op het bord de Engelse grammaticale regels deed ontvouwen.

In mijn hoofd klinken de tonen en de tekst van die band een avond eerder: “… here's me overseas, across a pond by the Dover peaks …”

Met de angst verloren sta ik bovenop die ‘peaks’! Trots teken ik met krijt een hart op een houten plank. De ‘on’ ontdoen van ‘zekerheid’ is niet out of reach. Zolang ik de angst niet als een echo door mijn hoofd laat gaan hoef ik mezelf niet te bewijzen. Dan weet ik dat de angst mij enkel uitnodigt op zoek te gaan naar het pure wit.

INSPIRatiE

Een ode aan mijn collega's en de leraar die mij life-changing heeft geïnspireerd!

Niet voor niets kom jij iedere ochtend je nest uit! Dag in dag uit de klas in en inspireer je, op jouw manier, de leerlingen die voor je zitten. Jij hebt een belangrijke taak en bijdrage binnen het onderwijs en zelfs binnen de samenleving. Iedere dag probeer je je leerlingen verder te brengen op weg naar volwassenheid: hen motiveren en leren de dingen zelf te doen! Jij als voorbeeld, motivator en leermeester.

En ooit, back in the days, was daar een leerkracht die ook mij raakte en geïnspireerd heeft. Waar ik van heb mogen leren. Een mens die mij veel gegeven heeft, maar ook open stond om mij te zien en te horen. Die mijn onderwijs- en mensenhart heeft aangewakkerd… 

En speciaal voor jullie een aantal inspirerende films*!

Voel je vrij om bij de reacties over jouw leerkracht van toen te vertellen. Over het waarom en wat hij/zij precies deed… En wellicht, ooit, maak je een film van deze leerkracht. Of leerlingen van jou!?


“Teachers changes lives. So can you.” start het filmpje van Chris Emdin. Eigenlijk is het laatste deel natuurlijk: ‘So DO you!’ Motion en eMotion zijn direct twee begrippen die mij grijpen uit de rap van Chris. Hij houdt van hiphop en deze hiphop geeft hem de perfecte pedagogisch model: reality pedagogy. Waarom? Omdat hij het voorleeft! Het zit in zijn bloed! Meervoudig in zijn eenvoud. Zoeken naar dromen, bieden van kansen, fun, motivatie, nieuwsgierigheid en het maken van verbindingen tussen educatie en de wereld waarin leerlingen leven. *een respectvolle zucht*



“Ms. Reifler, I don’t know what to do with my life!?” Maria Rosa Reifler ziet de diversiteit in en tussen haar leerlingen! De diversiteit die ik ook iedere dag in het (voortgezet) speciaal onderwijs zie. Een waaier aan diagnoses, unieke mensen, achtergronden en uitdagingen waarmee zij iedere dag hun rugzak vullen… Ms. Reifler blijft zo dicht bij zichzelf, ziet de brug die de kinderen afleggen naar volwassenheid en leert kinderen van zichzelf te houden. Ze maakt contact en educeert haar leerlingen groot te (blijven) dromen!



If you get to know your students, you get to know their interests, and if you know what’s exciting, you can frame your own story around the curriculum!” David Hunter (bijzondere achternaam trouwens in zijn eigen context) creëerde ‘zombi-based learning’! Waarom? Omdat het kan! Hij neemt de ruimte om zijn eigen creativiteit in te zetten waarbij hij niet vergeet alle 'inspectionele' standaarden meeneemt. Boeken meer en meer uit de klas door zijn eigen materiaal ontwikkelen. Motiveren, projecten, toepassen van kennis, memoriseren, doelen en verwachtingen delen, (peer-to-peer)feedback, gamification en gebruik maken van de techniek die er in overvloed is! Waarom? Omdat het kan!



“Hard work is where it is! Nothing’s free, nothing’s easy, and if you go sit on a couch and complain ‘that life’s not fair’ you’re never gonna get off that couch.” Kevin Baas is baas! Een man die snapt waar het over gaat: meesterschap en passie. Mentoren die hem hebben laten inzien dat ook hij kan ‘slagen’. Mentoren die in hem gelo(ofd)(v)en en hem hielpen zijn energie te focussen. Mooi dat hij het over ‘focussen van energie’ heeft. Zeker in een wereld waarin diagnoses blijkbaar snel boven komen drijven. Kevin helpt nu zijn apprentices én (niet in de minste plaats) zijn eigen kinderen een weg te vinden in een wereld en toekomst die voor hen ligt. Hij wil een cirkel rondmaken: “…take as much from me, what I was giving from others!” Hij maakt gebruik van de kracht in de twijfel, de twijfel die een apprentice gebruikt de wereld en eigen talenten te exploreren. Baas is baas, omdat hij de generaties voor en na hem begrijpt en inspireert!



“I don’t fall asleep in his class” & “He’s the epidemy of how a teacher should be”, zomaar wat stemmen van leerlingen over Jeffrey Wright. Kickuh toch? Let even op het fragment na 34 seconden: geniaal! Een groot kind, spelend met onderwijs en hoe zijn leerlingen leren. “This guy is just crazy, he’s just exploding with fun!” Hoppa! En waarom? De “how, howhowhow” ontvlammen! Hij pakt ze in, boeit ze en neemt ze mee op onderzoek. Samen met hem. Samen spelen! Hij ok als groot storyteller. En hij vergeet niet van zijn leerlingen te houden om wie ze zijn. The full package. Hij snapt dat onderwijs veel kan veranderen, maar OOK dat leerlingen na school naar een werkelijkheid gaan waar hij niet voor weg loopt. En dat is de reden dat: “one size fits all” niet voor hem werkt. Ow, en hij baseert deze wijsheid op zijn eigen werkelijkheid: zijn zoon. En ik denk aan mijn ervaringen met Renée.


“Every kid deserves a champion: an adult who will never give up on them, who understands the power of connection and insists they can be the best they can possibly be!” Weten waarom kinderen uitvallen, waarom ze moeilijker tot leren komen en tegelijkertijd de dialoog open gooien ten behoeven van de waarde van menselijke verbinding: relaties. Rita Pierson is helder: “kids don’t learn from people they don’t like!” Een duidelijk statement, een duidelijke uitdaging voor veel van ons. Blijven voeden van de relatie boven de druk die wij opgelegd schijnen krijgen… Kevin Baas had het over ‘focus’. Wij leggen onszelf helaas vaak die druk op. We geloven dat wat gezegd wordt over de ‘inspectie’ en alles wat ‘top-down’ terneer daalt. Focus op wat er toe doet, maak fouten en deel deze, is waarom Rita mij inspireert. Wat heeft ieder kind volgens jou nodig? Maak het deel van jezelf en voorleef! Rita, rust zacht! Heldin.


Wat deze mensen in mijn ogen bindt? Liefde! Liefde voor mensen, opvoeding en de kracht van educatie. Jeffry Wright legt het perfect uit, nadat zijn dochter hem dit inzicht gaf: “… I didn’t care about HOW things work anymore, it’s the reason WHY things work: and it’s because of love!” Dat wat groter is dan energie en entropie vervolgt hij... 

Liefde voor jezelf, de ander en wereld waarin we samen leven. Inspirerende leermeesters nemen hun eigen kinderen en leerlingen mee. Mee op (wereld)reis. Als spiegel van en voor henzelf. Allen op hun eigen wijze, met hun eigen wijsheid.

Misschien nog ver weg, maar ooit…ooit kun je net als dat een zeer getalenteerde pianist kiest voor een leermeester, kiezen voor de leermeester die jou verder brengt. Waar je jezelf verbonden mee voelt, die jou weet te boeien, je ziet, hoort en weet dat wat jij in je hebt jouw toekomst maakt nog voor dat je het zelf kan geloven. En dat allemaal door en om de liefde. Voor zichzelf, jou, de wereld vol levenslessen!

Na het zien van deze filmpjes redeneer ik door en denk aan Kierkegaard en Sartre. Authenticiteit als thema. Het kan! Door dicht bij mezelf te blijven. Door de vrijheid binnen mijn eigen ruimte te nemen. Om te leren van anderen mezelf in de spiegel te durven zien. En om burgerlijk ongehoorzaam te zijn, omdat ik naar mijn kinderen en leerlingen luistert, die resoneren in mijn eigen hart. Luisteren met mijn hart! Een ongoing process...

Op naar een nieuw en mooi schooljaar!



*Dit artikel is weer geïnspireerd door een artikel op EdutopiaMaar er is zo veel meer, @TED bijvoorbeeld.